Yunus Emre Sözleri

Sabır saadeti ebedi kalır. Sabır kimde ise o nasib alır.

Yalancı dünyaya konup göçenler. Ne söylerler ne bir haber verirler.

Ana rahminden geldik pazara, bir kefen aldık döndük mezara.

Bir avuç toprak, biraz da suyum ben. Neyimle övüneyim, işte buyum ben.

Edebim elvermez edepsizlik edene.  Susmak en güzel cevap, edebi elden gidene.

Dil söyler kulak dinler, kalp söyler kainat dinler.

Bilmeyen ne bilsin bizi bilenlere selam olsun.

Cümleler doğrudur sen doğru isen, doğruluk bulunmaz sen eğri isen.

Üzenlerin üzüldüğü vakit de gelir.

Durulduğu zamanları olur insanın, yorulduğu zamanlar olduğu gibi, ama ömür götüren kırıldığı zamanlardır.

Ya elim al kaldır beni, ya vaslına erdir beni. Çok ağlattın güldür beni. Gel gör beni aşk neyledi.

Nefistir seni yolda koyan, yolda kalır nefse uyan. Sabır saadeti ebedi kalır sabır kimde ise o nasib alır.

İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir. Sen kendini bilmezsen, bu nice okumaktır.

Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı, söz ola agulu asi bal ile yağ ede bir söz.

Eğer, ileride bir gün keşke demek istemiyorsan, 3 şeyi doğru seç! Eşini, işini, arkadaşını.

Bu dünyaya inanma, vefasını bulam sanma. Ömrün veren ziyana, çoğu pişman içinde.

Bölüşerek tok oluruz. Bölünerek yok oluruz.

Akıl bir kişidir, Allah’a bakar.Uyarsan akla uy, ol buhl’ı (cimriliği) yakar.

Akıl, adl (adalet) ıssı (sahibi) bir ulu kişidir. Medet etmek sana onun işidir.

Ben sevdiğimi demez isem, sevmek derdi boğar beni.

Çalab’ın dünyasında Yüz bin dürlü sevgi var;Biri Rahmân-ı Rahîm Biri şeytan-ı racîm.

Kalem eğri dilli, mürekkep siyah yüzlü, kağıt iki yüzlü! Şimdi kalkıp arzuhalimi yazmaya kimi mahrem kılayım?

Hoştur bana senden gelen, ya gonca gül, yahut diken. Ya hayattır, yahut kefen. Nârin da hoş, nurun da hoş, kahrın da hoş, lütfun da hoş.

Hiç hata yapmayan insan, hiçbir şey yapmayan insandır. Ve hayatta en büyük hata, kendini hatasız sanmaktır.

Biz gelmedik dava için, bizim işimiz sevda için, dostun evi gönüllerdir, gönüller yapmaya geldik.

Kırma dostun kalbini; onaracak ustası yok. Soldurma gönül çiçeğini; sulamaya ibrik yok.

Cümleler doğrudur sen doğru isen, doğruluk bulunmaz sen eğri isen.

Ete kemiğe büründü, yunus deyu görundu.

Eğer bir müminin kalbin kırarsan hakka eylediğin secde değildir.

Aşk aşıkı sır eder, aslanı zencir eder, katı taşı mum eder.

Eğer hor eğer hürmet kişiye sözden gelir. Zehr ile pişen asi yemeğe kim gelir.

Cennet cennet dedikleri, bir kaç köşkle bir kaç huri. İsteyene ver onları, bana seni gerek seni.

Zulüm ile abad olanın akıbeti berbad olur.

Dağlar nice yüksek ise, yol anın üstünden geçer.

Dünyada dertsiz baş olmaz. Derdi olanın ahı dinmez.

Maharet güzeli görebilmektir,sevmenin sırrına erebiImektir. Cihan, alem herkes bilsin ki şunu; en büyük ibadet sevebilmektir.

Aşık olamayan adem benzer yemişsiz ağaca. Çok mal haramsız, çok söz yalansız olmaz.

Ne varlığa sevinirim, ne yokluğa yerinirim. Aşkın ile avunurum; bana seni gerek seni.

Türlü türlü cefanın adını aşk koymuşlar.

Bu dünyaya gelen gider. Yürü fani dünya, sana gelende gülmüş var mıdır?

Çiçeklerle hoş geçin, dalı incitme gönül. Bir küçük meyve için, dalı incitme gönül. Başın olsada yüksek, gözün enginde gerek. Kibirle yürüyerek; Yolu incitme gönül.

İşitin ey yarenler! Aşk bir güneşe benzer. Aşkı olmayan gönül, misal-i taşa benzer.

Dağa düşer kül eyler, gönüllere yol eyler, sultanları kul eyler, hikmetli nesnedir aşk.

Ölümden ne korkarsın, korkma ebedi varsın.

Zehirle pişmiş aşı, kim yemeye gelir.

Seni sigaya çeken bir molla kasım gelir.

Benim bir karıncaya ulu nazarım vardır.

Elif okuduk ötürü Pazar eyledik götürü. Yaratılmışı hoş gördük Yaratandan ötürü.

Kırk küpü yerden göğe dizseler, ortadan birini çekeler, var sen seyreyle gümbürtüyü.

Dünya yalan kardeşim, dünya yalan! Var mı yalan dünyada bakî kalan. Mal da yalan, mülk de yalan. Var biraz da sen oyalan.

Bir bahçeye giremezsen, durup seyran eyleme. Bir gönüI yapamazsan, yıkıp viran eyleme.

Az söz erin yüküdür, çok söz hayvan yüküdür.

Olsun be aldırma yaradan yardır sanma ki zalimin ettiği kârdır. Mazlumun ahı indirir sâhı.. Her şeyin bir vakti vardır.

Ey hayat ırmağından su içenler! Gelin soralım canlara ki güzelliği ne oldu da gidiyor. Ben hep seninim diyordu, şimdi neyi buldu da gidiyor?

Miskin Adem oğlanı, nefse zebun olmuştur. Hayvan canavar gibi, otlamağa kalmıştır.

Yunus sözi alimden, zinhar olma zalimden, korkadurın ölümden, cümle doğan ölmüştür.